همه می شناسیمش؛ همو که با شکوه مهرش عشق را معنایی دیگر می بخشد

و قلبش وسعت بی انتهای صبر و مهربانی است و شانه های پرصلابتش مأمن مهر

و صفا،و چشم های پرفروغش سرچشمه احساس و گذشت است. مادر،

مهر کیشی است که با شمع وجودش به محفلمان روشنی می بخشد و با گلخند

محبت اش رنگ غم را از چهره مان می زداید و تبسمی از شادمانی بر دل هایمان

می نشاند و با دستان پرسخاوتش،چتری سایه گستر ساخته است تا هیچ سختی

را حس نکنیم.

 او به را ستی تندیس همه خوبی هاست.